2007年7月11日 上午4點39分56秒การรอคอย

การรอคอย

เป็นเรื่องที่ทรมาน

โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน

หรือรอคอยใครสักคนที่จะมาใช้ชีวิตร่วมกัน

เพราะเวลาแห่งการรอคอยนั้น

มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง 1,440 นาที 86,400 วินาที

และเข็มนาฬิกาก็เดินช้าเป็นอีกเท่าตัว...

จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานกว่า

และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น

ก็มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ

เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา

และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเองพอๆ กับความอ่อนไหว

เป็นโอกาสที่ดีที่จะใช้ระยะทางเป็นเครื่องมือวัดความรู้สึก

พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก

วักการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย

และความอดทน

ด้วยเงื่อนไขความลำบากแห่งกาลเวลา

และตัดสินว่า...การรอคอยจุคุ้มค่าหรือไม่

การอยู่ห่างกัน

จึงจำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยความเข้มแข็ง

ต่างคนต่างก็ต้องทำหัวใจให้เข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ

ที่คอยรบกวน...และคอยชักจูงออกนอกลู่บอกทาง

เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันนึงเราพบว่า

คนคนหนึ่ง...คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด

และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน

มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

และคนที่จะฝ่าฟันกับการบีบคั้นแห่งการรอคอย

กลับมาหาเราได้ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา...

เพราะฉะนั้น

ย่อมหมายถึง...ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก็ไม่ธรรมดา

และคนคนนั้นก็ย่อมเต็มค่า

เวลาที่ชาวประมงจะเลี้ยงหอยมุก

จะต้องใช้เวลาเนินนาน

และสามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ

เพราะเขารู้ว่าเมื่อไหร่ถึงเวลา

ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสร้อยได้

ย่อมเกิดค่ามหาศาล

...ชีวิตจำเป็นต้องรอคอยใครให้ได้

หากรู้ว่าเป็นใครสักคน...ทีมีค่าแก่การรอคอย...

ซึ่งอาจจะช้าหรือเร็วบ้าง....ก็แตกต่างกันไป

***คุณพร้อมที่จะรอ คนคนนั้นหรือยัง***