網誌
2008年9月29日 下午2點43分42秒ตุลา ซอ ป่วน
ตั้งหน้าตั้งตารอ ใกล้ถึงวันแล้ว
มันมีความสำคัญมากเลยที่เดียวสำหรับเดือนตุลานี้
หวังว่าเพื่อน น้องๆ และพี่ที่น่ารักทั้งหลาย จะไม่ พลาดนะค่ะ
เพราะ ตอนนี้ ราชเลขาซอ ยังไม่เข้าร่างดีเท่าไหร่
แต่คิดว่า ทุกคนคงรู้หน้าที่ดีแล้ว.....
ขอย้ำ อย่าพลาด.....
2008年1月26日 上午7點37分38秒Love actually
คนบางคนอาจมองว่าโลกนี้เต็มไปด้วยความเกลียดชัง แก่งแย่งชิงดี แต่อันที่จริงแล้ว เราจะพบว่ามีความรักปรากฏอยู่ในทุกแห่งหน ในคนทุกเพศทุกวัย ตั้งแต่นายกรัฐมนตรีหนุ่มคนใหม่ที่เพิ่งเริ่มงานเป็นวันแรก ก็เกิดตกหลุมรักเลขาสาวจอมเปิ่นที่เพิ่งเข้าทำงานเป็นวันแรกเหมือนกัน, เจมี่ นักเขียนหนุ่มผู้เพิ่งจะพบว่าภรรยาเป็นชู้กับน้องชายของตน จึงหลบไปรักษาแผลใจที่บ้านพักริมทะเลสาบ และพบรักกับหญิงสาวคนทำงานบ้านซึ่งพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ,หญิงสาวที่แต่งงานแล้วอย่างคาเรน ผู้ซึ่งกำลังสงสัยว่าสามีของเธอกำลังปันใจให้กับเลขาหน้าห้องทำงาน หรือกระทั่งความรักของเด็กชายผู้ซึ่งกำลังพบรักครั้งแรกกับเด็กหญิงเพื่อนร่วมโรงเรียนที่ไม่เคยแม้แต่จะคุยกัน และพ่อม่ายที่ประสบปัญหาการเข้าถึงลูกชายผู้เพิ่งจะสูญเสียแม่ไป เมื่อเทศกาลคริสต์มาสกำลังย่างกรายมาถึง เรื่องราวของแต่ละคนในนครลอนดอนจึงบังเกิดขึ้นด้วยความมหัศจรรย์ที่มีรสชาติทั้งหวานและขม ตามแต่จะบังเกิดขึ้นในทุกหัวใจที่มีรัก
ที่ไลได้ยกตอนหนึ่งของเรื่องมา ไลคิดว่าก็คงตรงกับใจใครหลายคนนะค่ะ คุณได้ลองรักใครหรือยัง ถ้ารักแล้ว คุณได้บอกหรือทำอะไรให้เค้าหรือยังค่ะ อย่างน้อย ความรักมันก็เป็นสิ่งสวยงาม ไม่ว่าคุณจะรักใคร อย่าต้องให้เขาจากไปโดยที่คุณยังไม่ได้บอกรักเค้านะค่ะ
ไลรัก คุณพ่อ คุณแม่นะค่ะ รักน้องพิ้งและน้องทัชนะ รักโกโก้กับนมสดด้วย
พี่ออน พี่แอนนี่ แฝดแหม่ม น้องเนย์ ชาย เจ เคเค ป่าน ป๊อป แอล เล็ก กุ๊ก พี่ตี้ พริก และเพื่อนทุกคน นะค่ะ
~~** LOVE ACTUALLY**~~
2007年12月20日 上午7點57分02秒Destination
ผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวา ถ้าเดินเป็นวงกลม คงมาบรรจบกันได้ แต่เมื่อไหร่กันละ ช่วงเวลาที่ต่างคนเดินทาง พบเจอสิ่งต่างๆมากมาย มันนานจัง.....
เมื่อไหร่นะ ที่ผู้หญิง จะหันมาทางขวา แล้วผู้ชายหันมาทางซ้าย เพื่อสบตากัน ... เพื่อเวลาที่จะได้อยู่ร่วมกันได้ยาวนานขึ้น.....
2007年7月11日 上午4點39分56秒การรอคอย
การรอคอย
เป็นเรื่องที่ทรมาน
โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน
หรือรอคอยใครสักคนที่จะมาใช้ชีวิตร่วมกัน
เพราะเวลาแห่งการรอคอยนั้น
มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง 1,440 นาที 86,400 วินาที
และเข็มนาฬิกาก็เดินช้าเป็นอีกเท่าตัว...
จากเวลาที่นานอยู่แล้วจึงนานกว่า
และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น
ก็มีตัวแปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ
เพราะทุกคนมีพื้นฐานความเหงา
และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเองพอๆ กับความอ่อนไหว
เป็นโอกาสที่ดีที่จะใช้ระยะทางเป็นเครื่องมือวัดความรู้สึก
พิสูจน์ความแข็งแรงของความรัก
วักการกระทำ...ความเสมอต้นเสมอปลาย
และความอดทน
ด้วยเงื่อนไขความลำบากแห่งกาลเวลา
และตัดสินว่า...การรอคอยจุคุ้มค่าหรือไม่
การอยู่ห่างกัน
จึงจำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยความเข้มแข็ง
ต่างคนต่างก็ต้องทำหัวใจให้เข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ
ที่คอยรบกวน...และคอยชักจูงออกนอกลู่บอกทาง
เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันนึงเราพบว่า
คนคนหนึ่ง...คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด
และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน
มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
และคนที่จะฝ่าฟันกับการบีบคั้นแห่งการรอคอย
กลับมาหาเราได้ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา...
เพราะฉะนั้น
ย่อมหมายถึง...ความรู้สึกที่เค้ามีอยู่ก็ไม่ธรรมดา
และคนคนนั้นก็ย่อมเต็มค่า
เวลาที่ชาวประมงจะเลี้ยงหอยมุก
จะต้องใช้เวลาเนินนาน
และสามารถรอคอยได้อย่างไม่น่าเชื่อ
เพราะเขารู้ว่าเมื่อไหร่ถึงเวลา
ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสร้อยได้
ย่อมเกิดค่ามหาศาล
...ชีวิตจำเป็นต้องรอคอยใครให้ได้
หากรู้ว่าเป็นใครสักคน...ทีมีค่าแก่การรอคอย...
ซึ่งอาจจะช้าหรือเร็วบ้าง....ก็แตกต่างกันไป
***คุณพร้อมที่จะรอ คนคนนั้นหรือยัง***
2007年5月4日 上午6點20分33秒เหงา
**อย่ารับใครเข้ามา เพราะความเหงา
**อย่ารับใครเข้ามา เพราะเพียงเพื่อคลายเศร้า
**อย่ารับใครเข้ามา เพราะไม่มีใคร
**อย่ารับใครเข้ามา เพราะสนุกไปวันๆ
**จงรับเขาเข้ามา เมื่อเราคิดว่าพร้อม
**จงรับเขาเข้ามา เมื่อแน่ใจว่าใช่
**จงรับเข้าเข้ามา เมื่อคิดว่ารักจริงๆ
**จงบอกตัวเองทุกวัน ว่าความเหงา ไม่ได้ทำให้เราไม่มีอากาศหายใจ
**เรายังหายใจได้ มีชีวิตอยู่ได้
**แค่ อากาศตอนนี้ มันอาจไม่สดใส และ สดชื่น เหมือนแต่ก่อน
**จงฝืนหายใจเพื่อมีชีวิตอยู่
**เมื่อวันหนึ่งเราปรับตัว และ ใจได้
**เราจะรู้ว่า มันไม่ได้อึดอัดหายใจไม่ออก อย่างแต่ก่อน
**เพราะ ทุกอย่างเราคิดไปเอง
**จงก้าวไปข้างหน้า พร้อมที่จะเผชิญความเป็นจริงด้วยใจ ที่เข้มแข็ง
**และใช้ชีวิตให้คุ้มที่เกิดมา
**อย่างไง ซะ ก็สวยเลือกได้ อิอิ ^o^